Enkele jaren terug realiseerde ik me hoe ons taalgebruik vervlochten is met de wetenschap. Dat lijkt op zich een neutraal iets, maar wetenschap is gestoeld op observeren en dat is echt wat anders dan ons leven ervaren. Het verraste mij hoeveel het uitmaakt of we onze sturing buiten ons of in ons verwachten te vinden.

 
Woorden als liefde en bewustzijn komen er maar schraal vanaf in de taal van de wetenschap. Christina von Dreien, een jonge Zwitserse vrouw met een ruim bewustzijn, zet juist deze woorden aan de basis van haar wereldbeeld. Hiermee creëert ze een geheel andere kijk op de werkelijkheid dan wat we op school hebben geleerd. Christina is niet de eerste die hierover vertelt, maar voor mij wel een hele heldere.

Liefde blijkt op een respectvolle manier groots te zijn. Pas als we kiezen voor liefde en ons door haar laten leiden, ervaren we haar grootsheid aan den lijve. Het maakt me blij te leven met liefde als onvoorwaardelijke gids. En de liefdevolle taal van de ervaring vloeit hieruit voort.

In mijn lezing vergelijk ik drie talen. Naast de genoemde talen van wetenschap en ervaring komt ook die van de kerk aan bod. Hiermee hoop ik te bereiken dat je deze drie talen straks gaat herkennen. In je eigen taalgebruik of die van een ander.

Hartelijke groet,
Pieter Smit